Tom en Anna hadden een goed leven. Ze hadden elkaar ontmoet bij het tech-bedrijf waar ze allebei werkten. Toen hun ogen elkaar vonden boven de gevulde eieren bij het vrijdag lunchbuffet, wisten ze dat dit was waar ze zo lang naar hadden gezocht. Anna hield van haar baan bij het tech-bedrijf, maar Tom was aan verandering toe. Na een paar maanden rondkijken vond hij de perfecte baan aan de andere kant van het land. Geen probleem! Ze wilden hem met alle liefde vanuit huis laten werken. Het enige dat hij moest doen was het contract tekenen. Dit is waar alles vreselijk mis ging...

Tom ging zitten om het contract te printen zodat hij het kon ondertekenen, inscannen en terug mailen. Iets wat niet meer dan 5 minuten had mogen duren werd heel snel heel duister. De inkt was op, er was een papierstoring, de printer kon geen verbinding maken met de computer en negeerde alle printtaken om vervolgens 67 pagina's vol inktvlekken uit te spugen. Met elk probleem werd Toms geduld verder op de proef gesteld. Hij schreeuwde, schopte de printer en trok plukken haar uit zijn hoofd.

Zes weken later was hij er nog steeds niet in geslaagd het document af te drukken. Hij sliep nu naast de printer en praatte alleen nog maar tegen zichzelf. De kans om voor het gave nieuwe bedrijf te werken was inmiddels al lang aan zijn neus voorbij gegaan. Hij had geen enkele interesse in eten, hij kauwde alleen op printerpapier. Zijn handen en kleren zaten vol inktvlekken en hij mompelde "printen, tekenen, scannen" tegen niemand in het bijzonder.

In het begin probeerde Anna hem te steunen. Ze ging inkt kopen, googelde oplossingen voor alle printer problemen en hield Tom vast wanneer hij ontroostbaar huilde. Maar hoe verder hij in zijn printer-obsessie wegzonk, hoe verder zij zich van hem verwijderd voelde. Het moment dat hij haar niet meer herkende was het moment waarop ze wist dat ze hem moest laten gaan. Ze pakte haar koffers en deed Schildpad de Labradoodle aan de lijn. Voor de laatste keer trok ze de voordeur achter haar dicht.

Zonder baan of zelfs maar een teken van leven, duurde het niet lang voor Tom uit zijn huis werd gezet. Hij pakte zijn defecte printer op en begonnen doelloos door de straten te struinen,
"Printen, tekenen, scannen. Printen, tekenen, scannen.“
Dit is hoe één van de ontwikkelaars van de SignRequest hem afgelopen dinsdag vond.
"Oh, maar dat is geen probleem! Geen printer nodig. Gewoon uploaden, ondertekenen en verzenden via SignRequest. Het is super gemakkelijk en nog gratis ook. Ik laat het wel even zien."

Toms herstel is inmiddels in volle gang en we hebben goede hoop dat hij weer de oude wordt. Helaas hebben te veel mensen niet dat geluk. Val niet ten prooi aan Printen, Tekenen, Scannen (PTS) en help ons om mensen bewust te maken van de alternatieven.

Voor meer informatie en het starten van je eigen revalidatie klik hier.

De namen van alle fictieve personages in dit artikel zijn veranderd om privacyredenen.